?

Log in

No account? Create an account

Сабачая гісторыя—2281

26.08.2018. Адзін Граждан стварыў аб’яднанне пісьменнікаў “Граждан і гражданяты” і пачаў прымаць у яго ўсіх, хто піша і хоча пісьменніцкай славы. За тры гады ў аб’яднанне наўступала пяць тысяч чалавек. Праўда, многія не пайшлі да Граждана, бо былі яшчэ іншыя пісьменніцкія арганізацыі. І вось, калі да Граждана перасталі ўступаць у аб’яднанне, Граждан разаслаў усім сваім пісьменнікам запрашэнні на з’езд, дзе абяцаў усім выдаць білеты на бясплатнае выданне новых кніг і на пастаноўку бюста на радзіме ўдзельніка з’езда. У выніку ў вялікім нядаўна пабудаваным будынку сабраліся пісьменнікі не толькі з “Граждана і гражданят”, але і напрасіліся туды некаторыя з іншых саюзаў. На трубуну выйшаў Граждан і заявіў: “Я не Граждан! Я Сабака! Я вас графаманаў тры гады збіраў, каб ачысціць нашу літаратуру ад графаманства!” І, як толькі гэта сказаў Сабака, пераапрануты ў Граждана, у зале патухла святло і дом з усімі праваліўся пад зямлю. Цяпер на тым месцы, дзе стаяў дом, расце вялікі дуб і, калі прыкласці да яго вуха, то можна пачуць, як пад зямлёй графаманы чытаюць адзін аднаму свае творы і ўручаюць прэміі.

Папярэджанне наіўным

Кніжцы трапіць ці не трапіць у выдавецкі план, вырашаюць бібліятэкі, а не Шніп. Няма на кнігу заказаў, няма і кнігі. Будуць бібліятэчныя заказы, будзе і кніга! А Шніп толькі можа з аўтарам, як рэдактар, падрыхтаваць рукапіс да друку, калі рукапіс набраў патрэбны тыраж. Выданне кнігі— як паступленне ў ВНУ. Да прыкладу: трэба ў год 50 кніг выдаць, а ў наборы тыража ўдзельнічае 120—150. Хто набраў больш бібліятэчных заказаў і трапіў у 50, той будзе прапанаваны яшчэ і экспертнай камісіі, якая яшчэ паглядзіць, ці варта выдаваць і гэтыя ўсе 50. Не прайшоў у гэтым годзе, будзем спрабаваць на наступны год набраць патрэбны тыраж. І так можа цягнуцца гадамі. І ніхто нас не прымусіць выдаваць тое, што будзе амаль 100% ляжаць на складзе. Словам, не рабіце са Шніпа ўладара мух!

Южыку

. Міхась, не займайся хернёй! Нікому і нічога ты не даказаў і не дакажаш сваёй крытыкай. Пра каго ты пішаш, тыя ў большасці не чытаюць тваёй крытыкі і не ведаюць, што ёсць нейкі Южык, які пра іх піша. А калі і прачытаюць, толькі пазлуюцца, што нейкі гаўнюк пра іх нейкую херню напісаў. І знойдзецца некалькі чалавек, а мо і дзесяць, а мо і болей, якія скажуць: “Пішы! Пішы! Крытыкуй! Ты маладзец! Шавялі балота! Дзяўбі касту!” Гэтым яны цябе жывога хаваюць, як творцу. Цябе ўжо амаль пахавалі. Табе гэта трэба? Вушы празаіка Южыка яшчэ бачныя з зямлі, на якой нішто не расце. Выцягні сябе за вушы з магілы! Ты ж празаік і паэт. Не траць жыццё на ветракі! Жыццё кароткае. Пакуль яшчэ можаш пісаць апавяданні, пішы апавяданні. Аповесці, раманы. І можа што атрымаецца геніяльнае. У цябе ж атрымоўвалася. А друкаваць будуць. І будуць прасіць, каб даў што новае. Ты сабе пастаў за мэту, каб да цябе звярнуліся за новым творам. Пішы прозу! Выстаўляй у фэйсбук, у ЖЧ. Напачатку прачытаюць 10 чалавек і Шніп, а праз месяц 100 чалавек і Шніп, а потым і 1000. І будуць у цябе новыя кніжкі! З-за сваіх “лімаразмаў” ты ўжо не напісаў 300 апавяданняў. Шкада, што як празаіка ты сябе задушыў. Ці не задушыў? Ажыві, як пісьменнік! Крытыкам ты не быў і ніколі не будзеш, нават калі напішаш 3 000 “лімаразмаў”, ці нават 3 мільёны. Южык, будзь пісьменнікам!

Tags:

24.07.2016. Спаў кепска. Думалася пра дарогу дадому. Усталі а дзявятай. Паснедалі і пайшлі развітвацца з морам. Хадзілі амаль гадзіну басанож па вадзе і пяску. Крыху сумнавата, што ад’язджаем. Прывыклі да вандровак, да волі. А дванаццатай пакінулі рэчы ў гаспадароў у пакойчыку, у якім сярод усяго стаяў вялікі літоўскі сцяг, пра які я чамусьці падумаў, як пра зброю. Ходзячы па горадзе, заглянулі і на месца, адкуль нас павінны забраць у Мінск. Там стаяў аўтобус з беларускім нумарам. Хацелі запытацца, ці не гэты аўтобус прыехаў па нас, але, калі падыйшлі да дзвярэй, кіроўца зачыніў салон. Мы яшчэ апошні раз прайшліся па сасняку і вярнуліся на вілу. Нявестка гаспадыні сказала, што недзе праз гадзіну падвязе нас да аўтобуса. Мы прыселі адпачыць, і тут неўзабаве дамоў з мора вярнуўся яе муж і сказаў, што наш аўтобус будзе адпраўляцца на гадзіну раней, чым планавалася, бо ён даўно прыйшоў з Мінска. Мы хуценька склалі свае рэчы ў машыну і праз пяць хвілін былі на патрэбным прыпынку. У нашым аўтобусе ўжо сядзелі людзі. Мы прыехалі апошнімі. Праз пару хвілін у 14.35 наш аўтобус пакінуў прыпынак. У салоне горача. Асабліва ў вакно не глядзеў, бо ўжо амаль усё  вакол дарогі знаёмае і я ехаў, нібыта з родных Пугачоў…
Едзем праз Каўнас. 102 кіламетры да Вільні. Рэчка Нярыс. Прыгожа.
Калі ехалі адпачываць, на палях усё было зялёным, а цяпер жоўтае, спелае. Праўда, у Літве жніво яшчэ не пачалося.
Сёння выхадны дзень і нашы кіроўцы вырашылі паехаць праз мяжу там, дзе, на іх думку, не будзе затрымкі. Заехалі ў лес на мытню. Высвятлілася, што тут якраз аўтобусы не прапускаюць. Паехалі назад. Кіламетраў трыццаць. Выехалі на дарогу, якая вядзе да памежнай Катлоўкі, праз якую мы і заязджалі ў Літву. На кіламетраў пяць уздоўж дарогі стаялі фуры. Ледзьве даехалі да мяжы. Літоўцы хутка нас прапусцілі, а вось нашы памежнікі папрасілі ўсіх пакінуць аўтобус з рэчамі і прайсці на мытны кантроль. Утварылася чарга. Першым не пашанцавала, бо ім давялося вытрыбушыць свае валізы з ношанымі ў час адпачынку рэчамі.  Праз хвілін дваццаць падыйшоў афіцэр і пацікавіўся, хто мы такія і, даведаўшыся, што людзі едуць з адпачынку, сказаў: “Мы так вас будзем правяраць да раніцы! Паклічце свайго куратара.” Прыйшоў адказны за нас, перагаварыў з афіцэрам, і нас хутка прапусцілі праз мяжу. Яшчэ гадзіны тры ехалі да Мінска. На лугах і палях сцяліўся туман. З комінаў некаторых вясковых хат віўся дым. Яго нельга было адчуць у аўтобусе, але дым мне ўсё роўна пах. Душа радавалася вяртанню. У аўтобусе некаторыя спалі, але большасць глядзела праз вокны на родныя краявіды…
23.07.2016. Сёння наш апошні дзень адпачынку ў Паланзе. Заўтра дадому. Хочацца і не хочацца. У панядзелак трэба на працу схадзіць. Што там і як там? Відаць, клопатаў хапае, як і заўсёды…
Дзясятая гадзіна раніцы, а сонца не бачна. Учора спадзяваліся, што сёння будзе цяплей, але па ўсім зразумела, што не пацяплее…
Хадзілі па крамах. Нічога асаблівага не купілі, бо няма…
Вечарам а шостай на Басачынявічуса каля фантана сустрэліся з Ксеніяй  Шталянковай і яе бацькамі. Пагуляўшы па вуліцы, зайшлі ў невялічкую кавярню. Праз хвілін дваццаць сюды ж зайшоў Зміцер Санько са сваім сямействам. Мы некалькі разоў гукнулі яму, але спадар Зміцер не пачуў, бо іграла музыка і ён быў далекавата ад нас. Праз нейкі час тата Ксеініі ўбачыў сярод наведвальнікаў кавярні хлопца падобнага на Андрэя Хадановіча, а я другога падобнага на Паўла Касцюкевіча. З гэтай нагоды я з усмешкай сказаў: “Вось і сабраўся беларускі бамонд у Паланзе!” Мы хораша пасядзелі і пагаманілі. Праўда, было халаднавата.
Дамоў з Людмілай вярнуліся позна, шкадуючы, што наш адпачынак хоць і быў цудоўным, але ж так хутка праляцеў, як чайка над берагам мора… 
 
22.07.2016. Амаль кожную ноч сніцца праца. Сёння снілася, што я прыйшоў у выдавецтва, а там супрацоўнікі падзяліліся і ў двух кабінетах памінаюць памерлых. Адны адных, а другія другіх…
Снілася вёска. Родная хата. Я з братам мяняю шыбы ў вокнах—рыхтуемся да зімы.
З Людмілай вырашылі яшчэ раз з’ездзіць у Клайпеду. А 12 былі ў цэнтры горада. Пайшлі па галоўнай вуліцы. Заглянулі ў першую напатканую вялікую краму жаночага адзення. Думалі на пяць хвілін, а прабылі амаль гадзіну. Людміла сёе-тое набыла. Паабедаўшы ў кавярні, якая паблізу старога горада, пайшлі ў Музей Клайпедскага замка. Пажылая касірка, калі Людміла звярнулася да яе па-англійску, папрасіла: “А можна па-руску?” і, прадаўшы білеты, дадала: “Наша пакаленне ведае рускую мову, а маладыя і ведаць не хочуць!” Экспазіцыя яшчэ небагатая, але ўжо можна ўявіць, якой вялікай яна будзе ў будучым, бо поўным ходам ідзе рэстаўрацыя. Працуе чалавек дваццаць. Пры нас брыгадзір ці прараб, агледзеўшы кладку сцяны, усчыніў лаянку. Лаяўся па-руску. Пасля замка мы пайшлі ў Музей малой Літвы, дзе асабліва нічога цікавага няма. Побач з намі хадзіў мужчына даўгавалосы і барадаты гадоў сарака з чатырма дзецьмі. Старэйшай дзяўчынцы гадоў дванаццаць. Размаўляюць па-руску. Чамусьці падумаў, што гэты мужчына нейкі святар. Па дарозе на вакзал зайшлі ў кавярню, у якой ёсць кніжная паліца. Сярод кніг знайшлі  выданне 1989 года “Знака бяды” і “У тумане” Васіля Быкава ў перакладзе на літоўскую. П’ючы каву, слухаючы музыку і гледзячы ў вакно на машыны, падумаў, што наша жыццё працякае няспешна, як з крана сапсаванага вада…
Кава ў філіжанцы, як клайпедскае сонца…
У Палангу вярнуліся а палове на сёмую. На вакзале ў “Максіме” купілі вячэраць і чамадан на колцах за 30 еўра, які раней каштаваў 54.
А дзявятай пайшлі перад сном да мора. Ветру амаль няма. Разуліся і сталі гуляць па вадзе. Вада цёплая. Дайшлі да пірса. На ім народу, як на “Тытаніку”. Шмат рыбакоў. Цягаюць і цягаюць. Часам па шэсць рыбін. Даволі вялікая—па 15-20 см. Ловяць на голыя кручкі, якіх на лесцы па шэсць штук.
Дамоў вярталіся па беразе мора. Чаек над вадой было, як у нас на Мухлі вечарамі камароў…
 
21.07.2016. Чацвер. Нікуды не едзем. Вырашылі гуляць па лесе і каля мора. Надумалі купіць новы чамадан з калёсцамі. Не знайшлі які б спадабаўся. Ідучы па вуліцы Вітаўта, Людміла зайшла ў краму, а я застаўся на вуліцы. Стаю хвілін дзесяць і раптам бачу—ідзе Зміцер Санько. Ён са сваімі прыехаў  у мінулую суботу на тыдзень і ў нядзелю з’язджае дамоў, як і мы. Жыве на Смілчу. Мы ў доме № 34, а ён у 40. Спадар Зміцер не купаецца, не загарае. Шпацыруе па сасонніку і па краю мора басанож.
У сеціве ўсё і амаль усе пра забойства Шарамета. Даўно столькі ні пра каго не пісалі. Смерць трагічная. Яна ўсім напамін, што трэба рабіць дабро і свае справы сёння, бо заўтра можа будзе позна…
Сёння ветрана. Вечарам пайшлі ў лес. Шмат старых акопаў, якія даўно зараслі, але засталіся, як руслы, па якіх цякла кроў. Напаткалі яшчэ адзін капанір. Уваходы закладзены цэглай.
Ідучы басанож берагам мора, звярнуў увагу на чырвоныя сцягі, якія вывешваюцца, калі купацца нельга, і падумаў: “Гэты пусты бераг, як тэрыторыя Савецкага Саюза, дзе засталіся толькі чырвоныя сцягі
20.07.2016. Дзень пачаўся з сумнай навіны— у Кіеве забіты Павел Шарамет. У 7.45 ён сеў у машыну і праз нейкі час на вуліцы горада яна ўзарвалася…
Адзінокі белы ветразь у моры, як белы сцяг…
Людзей на пляжы, як апалага лісця пад райскім дрэвам…
Вецер ганяе па пляжы пясок, з якога дзеці будуюць замкі. Замкаў шмат, як у васямнаццатым стагоддзі…
Хадзілі па лесе, як следапыты. Няспешна, разглядаючы ўсё навокал. Бачылі незнаёмых птушак і вавёрку, якая ўзбегла на вершаліну сасны і кідала на нас шышкі…
Купаўся. Вада цяплейшая, чым паветра. Нашу пасцілку пакуль мы плавалі амаль замяло пяском.
А сёмай вечара пайшлі ў рэстаран на сустрэчу з Ксеніяй Шталянковай. Яна ў Паланзе з усёй сям’ёй— бацька, маці, бабуля і малы сабачка. Я замовіў грыбны суп і каву. Прынеслі маленячкую філіжаначку, у якой пяць лыжак кавы. Побач паставілі келіх з вадой і паўкілаграма цукру. Гледзячы ўпершыню на такую каву, я  толькі ўсміхаўся і стараўся паводзіць сябе, нібыта так я заўсёды п’ю.
У рэстаране прагаманілі амаль тры гадзіны. Паветра было халодным, а размова цёплай…
Вярнуўшыся дадому, перад сном запісаў восем радкоў:
Зноў вецер нястомны ганяе па пляжы пясок
І нашы з табою сляды замятае адразу.
І поўня ў нябёсах, нібы апельсінавы сок
Замерзлы ўначы і яшчэ не адпіты ніразу
Ні мной, ні табой, ні марскімі ваўкамі,
Што знаюць, што сонца і сёння з-за лесу ўсплыве
І знікне пясок, нібы стомлены снег пад нагамі
І мы зноўку пойдзем дамоў па адвечнай траве…
 
19.07.2016. За паўгадзіны зайшлі на новы вакзал. У касе квіткоў на Ліяпаю не прадалі, бо аўтобус ідзе з Клайпеды ў Рыгу і нас пусцяць у яго, калі там будуць вольныя месцы. На нашым прыпынку сабралася людзей. Замест аўтобуса (адпраўленне у 11.15) прыйшла маршрутка на 19 пасажыраў. Нам дасталіся апошнія вольныя месцы. Сядзелі побач з маладой жанчынай з сынам. Гаваркая. Даведаліся, што яна з Беларусі і муж яе служыць прапаршчыкам. Праз 18 кіламетраў пачалася Латвія. Стаіць памежны слуп. Каля дарогі хутары. Чорныя, як у чорна-белым кіно. Відаць на іх няма святла, бо не бачна  электрычных слупоў. Да Ліяпаі даехалі праз гадзіну. Вакзал стары і амаль пусты. Хацелі набыць білеты назад, але зноў жа іх прададуць у аўтобусе, калі будуць вольныя месцы…
Пайшлі па Рыжскай вуліцы. Навокал амаль адны двухпавярховыя баракі, якія ў нас у Мінску нядаўна знеслі на Грушаўцы. Баракі, відаць, апошні раз фарбаваліся яшчэ пра Савецкім Саюзе. “У гэтыя будынкі наша вясковая хата ўпісалася б якраз вельмі добра”—сказаў я і Людміла заўсміхалася…
Па Рыжскай вуліцы, якая абсаджана ліпамі, ходзяць трамваі. Ліпы паабразаныя і цяпер стаяць, як куксы з зялёнымі мачалкамі…
Зайшлі ў кавярню паабедаць. Танней амаль у два разы, чым у Паланзе. Рускую мову афіцыянткі разумеюць. Шмат рускамоўных.
Зайшлі ў Музей горада. Па раскладу ён у аўторак не працуе, але мы натрапілі, калі ў музей прыехала тэлебачанне і нас пусцілі бясплатна. Дырэктарка думала, што мы літоўцы. Расказала нам пра ўсё, што нас цікавіла…
Асфальт на брукаванцы, як кароста…
Схадзілі да мора. Яно ў Ліяпая не такое, як у Паланзе. Тут пясок амаль белы, як снег. Ветрана. Людзей мала.
Ідучы па ўскрайку вады, Людміла знайшла бурштын. І ў нас пачалася бурштынавая ліхаманка. Назбіралі цэлую жменю. Маглі б і болей, але ж мы прыехалі не за бурштынам…
Зайшлі ў праваслаўны Храм. Вельмі шмат ікон. Жанчына, убачыўшы нас, адразу падыйшла і пацікавілася, што тут нам трэба…
Зайшлі ў кафедральны сабор святога Язэпа. Вялікі. Быў асвечаны ў 1752 годзе…
Наведалі бажніцу святой Ганны. Гучала малітва, нібыта яна даносілася да нас з 16 стагоддзя, калі Храм быў збудаваны. Узгадаліся Лягезы і бабуля Ганна, у якой я гадаваўся да школы…
Ходзім па горадзе без мапы. Арыентуемся ў цэнтры па крыжах Храмаў…
Прайшлі каля дома, дзе ў свой час спыняўся Пётр І. На сцяне шыльда…
Ёсць зусім старыя дамы, у якіх, відаць, толькі прывіды жывуць…
Пляц Руж. Утульны дворык. У цэнтры фантан. Кавалачак прыпудранай еўрапейскай Латвіі…
Зайшлі ў кавярню падсілкавацца. Замовілі па катлеце і па цэлай порцыі варанай бульбы. Катлеты, як катлеты, а вось цэлая порцыя бульбы—гэта больш за паўкілаграма…
Не абыйшлі катэдру святой Троіцы (1758 г.). У нутры сцюдзёна і спакойна, як у анёла пад крылом. У Храме вісіць латышскі сцяг. Дарэчы ў Ліяпаі сцягоў шмат. Яны вісяць там, дзе абавязкова трэба, і там, дзе можна было б і не чапляць. Адчуванне такое, што ў Ліяпаі толькі нядаўна латышы прыйшлі да ўлады, таму і сцягі навокал…
Прайшліся па наберажнай. На прыколе стаяць старыя гандлёвыя караблі. Сярод іх вайсковы. Ён больш навейшы. Па ім ходзіць жанчына з дзецьмі. Падумалася, што яны там жывуць…
Папіць гарбаты зайшлі ў “Фантэне”. Тут багемная атмасфера. З яды нічога няма. Толькі гарбата, кава, піва, віно, віскі. Іграе музыка. Выбралі столік,  вакол якога стаяць вялікія скураныя фатэлі. На невялікім памосце (відаць сцэна) стаяць гукаўзмацняльныя калонкі. Сцэну і залу раздзяляюць гаршкі, у якіх растуць памідоры. Яны яшчэ зялёныя. Сцены з цэглы і камення, не штукатураныя. Шмат карцін і кветак. Столь з празрыстага шыфера. У кавярні некалькі залаў і ўсе стыльныя. Словам, месца для творчых людзей, дзе можна папаліць, выпіць, пачытаць вершы, паспяваць, пафіласоўстваваць. У мужчынскай прыбіральні  побач з пісуарамі стаіць чорны раяль. Паспрабаваў іграць. Не іграе. Магчыма, таму, што я цвярозы.
На вуліцы паблізу “Фантэне” бурштынавы гадзіннік. Аўтар Вольга Шылава.
Ідучы на вакзал, сустрэлі некалі пар мясцовых п’янтосаў. Размаўляюць між сабою па-руску…
На вакзале ў кіёску прадаюцца савецкія ўзнагароды. Ордэн Леніна можна купіць за пяць еўра…
Ходзячы па Ліяпаі нам сам-там на тратуарах сустракаліся нотныя знакі. “Што гэта значыць?”—час ад часу мы задаваліся пытаннем. У канцы нашай вандроўкі здагадаліся, што так пазначаны шлях ад аднаго гістарычнага месца да другога. Трэба было арыетавацца, глядзячы пад ногі, а мы глядзелі ў неба, дзе бачыліся над горадам крыжы Храмаў…
Наш аўтобус у 20.20. На прыпынку людзі з білетамі, а ў нас няма. Хвалюемся. На пытанне, як іначай дабрацца да Палангі, касірка адказала, што гэта адзіны аўтобус, які ходзіць. Сталі думаць пра тое, што рабіць будзем, калі месцаў у аўтобусе не будзе. На таксі дабірацца? Ці хопіць грошай? Давядзецца ісці ў гатэль начаваць. Прыйшоў з Рыгі наш аўтобус. Хвалюючыся, заглянулі ў салон. А там адзін пасажыр. У Ліяпаі да Палангі з намі села яшчэ чалавек пяць. Праз паўтары гадзіны мы былі ў сваёй віле. Стомленыя і задаволеныя паездкай. Ліяпая нам спадабалася сваёй шчырай закінутасцю.
 
18.07.2016. Дзень пачаўся з сонца, але на вуліцу асабліва ісці не хочацца. Я прытаміўся ад хадзьбы. За гэтыя дні адпачынку мы прайшлі з Людмілай ужо больш ста кіламетраў. Толькі ўчора кіламетраў пятнаццаць. Для здароўя добра, але кожны дзень так хадзіць— гэта, як праца, якая хоць і любімая, але і ад яе часам хочацца адпачыць…
Сёння ўжо два месяцы як наш Максім служыць у памежных войсках. У яго яшчэ наперадзе 16 месяцаў…
Учора Людміла напісала ў фэйсбуку: “Пакуль адпачываем, аддалі нашу Міёну, юную аўчарачку, на так званае пераўтрыманне (ёсць такі сервіс для сабак). І вось ужо шмат разоў лаўлю сябе на тым, што збіраюся ёй званіць, як іншым сямейным, і пытацца, як справы…”
Узялі напракат на гадзіну ровар на дваіх за 3 еўра. Ён больш трэнажор для ног, чым ровар. І ўсё ж праехалі кіламетраў пяць па лясной дарозе…
Каля мора вельмі ветрана. Ніхто не купаецца. Адзінокая чайка крычыць, як плача…
Нечакана праз сеціва з намі звязалася Ксенія Шталянкова, якая якраз цяпер у Паланзе. Дамовіліся сустрэцца ў сераду ў 19 гадзін…
Людміла схадзіла паплавала. Вечарам ідзе ў кіно…
Сёння ў дварах віл бачылі з дзясятак машын з беларускімі нумарамі. Мы тут не адны…
Хочацца пачытаць добрых вершаў. Нічога з сабой не ўзяў. Шкада. Трэба напісаць самому.
х
Ля халоднага мора ў Паланзе
Я сяджу на салёным пяску,
Быццам век я сядзеў на баландзе,
Сёння ўцёк, пераплыўшы раку,
Што за сценамі замка бурліла
І шаптала пра волю і свет,
Дзе мая шчэ нага не хадзіла,
Дзе па мне не страляў пісталет,
Пра які я пісаў і Гілевіч
Мне казаў, каб так больш не пісаў.
Я ж пішу, бо ў мяне свая веліч,
Бо сто год я да мора ўцякаў
І цяпер ля халоднага мора
Я адзін, як апостал, сяджу
І няма для мяне майго Ўчора,
Як няма ў лёгкіх хмарах дажджу,
Што абмые мяне ад няволі,
Ад якой я да мора ўцякаў,
Каб цяпер больш ніколі, ніколі
Сумных вершаў я ўжо не пісаў…
Адразу пасля напісання верша ў мяне пасвятлела на душы. Пайшоў сустракаць Людмілу з кіно. З кінатэатра выйшла два чалавекі— мясцовая жанчына і Людміла. А фільм быў цікавы, прэм’ера…

Паланга. Дзень восьмы

17.07.2016. Сонца няма. Аблокі ад мора плывуць і плывуць. Думаю, што некаторыя сямейныя, прыехаўшы ў Палангу загараць, цяпер сварацца паміж сабой: “Я ж казала (казаў) трэба ехаць у Іспанію!”, а мы спакойныя, бо мы ехалі сюды проста адпачыць ад нашых будняў і свят.
Па вуліцах адны ходзяць у куртках, другія ў саколках і шортах. Тыя, што ў цёплым, відаць, толькі нядаўна прыехалі ў Палангу. Мы самі першы дзень хадзілі ў куртках…
Над Палангай чаек меней, чым над Мухляй, з якой мы побач жывём у Мінску…
Сёння нашай аўчарцы Міёне 11 месяцаў. І яна ўжо 10 дзён без нас, а мы без яе. Як яна там у чужых людзей?
Толькі сабраліся ісці ў цэнтр горада, як пайшоў дождж. Перачакалі хвілін пятнаццаць. Выглянула сонца. Пайшлі праз лес, які ў метрах пяцідзесяці ад нашай вілы. Паветра пахне сасновай смалой. Калюжын болей, чым людзей. Праз хвілін дзесяць дайшлі да цэнтра Палапнгі, дзе ўчора пачаўся міжнародны фестываль-грыль. А 10 вечара быў дадзены старт на засмажку кабанчыка.  Мы прыйшлі якраз да 12 гадзін, калі журы пачало абход удзельнікаў конкурсу. Найлепш на маю думку з заданнем справіліся ўкраінцы. Эстонцы смажылі ў вялікай чыгуннай печцы і, адчыніўшы яе, узяліся за галовы— там кабанчык ляжаў чорны, як вугаль. Калі старшыня журы запытаўся ці будуць яны свайго кабанчыка прапаноўваць людзям, пякар у шапцы ў выглядзе ружовага парсючка адказаў: “Не! Мы будзем вяртацца ў Эстонію і ўсё аддадзім нашым паліцэйскім!” Пасля таго, як журы абыйшло ўсіх удзельнікаў конкурсу, пачалася дзяльба кабанчыкаў. Самыя смачныя кускі свінінкі (узгадаўся кліп Віктара Лупасіна “Піва ды свінінка”) былі аднесены журы на дэгустацыю, а астатняе пачалі прадаваць. За 2 еўра Людміла купіла ў літоўцаў грам сто свініны з салёнымі агурочкамі і хлебам. Я стаў у чаргу да ўкраінцаў. Падрыхтаваў грошы, але яны не спатрэбіліся—украінцы свініну раздавалі бясплатна. Некалькі каманд нават не прадавалі, а загарнулі сваё печыва ў фальгу і схавалі…
А дзясятай вечара пайшлі на пляц, дзе праходзіў фестываль-грыль. Нічога не засталося, што нагадвала б пра фестываль. Ні смецця, ні паху. Іграе музыка, швэндаюцца людзі і вецер з мора, а ў небе аблокі, як дым ад караблёў, якія былі спалены пад час аблогі Палангі…
Спыніліся каля фантана са святламузыкай. Прыгожа, але да Барселонскага фантана яму далёка-далёка, як ад Палангі да Барселоны…
 

Profile

vik_shnip
vik_shnip

Latest Month

Жнв 2018
S M T W T F S
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 

Tags

Syndicate

RSS Atom
Распрацавана LiveJournal.com