Зямля засыпана, як попелам, лістотай
І жыць самотна тут і нашае жыццё,
Нібы халодная вада пад тоўстым лёдам
Цячэ, і час цячэ і зоркі, як лісцё
Зрывае з неба, у якім няма анёлаў,
Што любяць нас і берагуць, як мы-- дзяцей.
Зямля, як попел, па якой прайшлі манголы,
Што ў Залатой ардзе не сталі залацей
Апалага лісця, што стане тлом і пылам,
Разветрыцца і зробіцца сырой зямлёй,
Дзе будзе кожнаму, хто тут жыве, магіла,
Самотная, як лісце пад маёй нагой…

20.09.2011

У словах прыгожых не толькі святло,
У словах прыгожых хаваецца зло,
Нібы ў кабуры скураной пісталет.

І ты мне гаворыш, што любіш мяне,
Як сонца ў чырвоным і танным віне
Любіў адзінокі памерлы паэт.

Забудуцца словы, растануць снягі
І, пэўна, зноў будзе ўжо нехта другі
З табою ісці і казаць пра любоў.

І ў словах прыгожых зноў будзе святло,
І ў словах прыгожых схаваецца зло,
І ўсё, што забыта, паўторыцца зноў,

І будзе праліта віно, нібы кроў…


5.04.2012

16.05.2012. Учора быў настрой для вершаў і ў мяне атрымаліся вось гэтыя радкі:

За сценкаю смяецца курва маладая,
Сама не спіць і не дае табе заснуць
У час, калі чаромха з бэзам зацвітае
Пад небам, дзе гавораць зоркі пра вясну.

І ты не спіш і, гледзячы ў імглу начную,
Ты хочаш думаць пра Айчыны сумны лёс,
Але ты думаеш пра курву маладую,
Што весела смяецца аж да слёз…

16.05.2012. Добра напісаны раман часцей за ўсё, як збудаваны палац, збудаваны замак, а напісаны верш, часам, як шпакоўня, у якой, бывае, жывуць толькі вераб’і…

15.05.2012. Амаль пяць гадзін правёў у СШ № 185, дзе праходзіла “Кніжкіна свята”, зладжанае супрацоўнікамі выдавецтва “Мастацкая літаратура” Аленай Масла і Зосяй Куставай. У школу правесці ўрокі прыйшло каля дваццаці пісьменнікаў. Мне выпалі два класы—сёмы і дзевяты. Да свята загадзя былі праведзены мастацкі і літаратурны конкурсы сярод вучняў. Пасля ўрокаў у актавай зале сабралася ўся школа, некаторыя дзеці былі з бацькамі. Са сцэны гучалі песні, вершы, казкі. Пераможцы і лаўрэаты конкурсаў, а іх было больш пяцідзесяці, атрымалі ганаровыя дыпломы і ў падарунак кнігі. На свяце прысутнічаў і выступіў сын Якуба Коласа Міхась Канстанцінавіч Міцкевіч. У гэты ж дзень у 17 гадзін у “Галерэі мастацтва” ГА БСМ адкрылася выстава Алеся Квяткоўскага і ў гэты ж час у галерэі “Панарама” Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі адбылося адкрыццё выставы графікі Вячаслава Паўлаўца “Акварэлізм”. На жаль, на выставы не трапіў хоць і быў запрошаны…

(15.05.1882—28.09.1937)

Вандроўны тэатр не па свеце вандруе,
А толькі з самотнай душы-- да душы
І ў душах, нібыта ў палацах, начуе
І доўжыць свой шлях праз вятры і дажджы,
І ты спазнаеш усё роднае, наша,
І ў творах сваіх ты жывеш і жывуць
Тутэйшыя людзі, якіх лёс, як сажа
І светлы, як зоры, як шлях у царкву…

Вандроўны тэатр, нібы вольная птаха,
Што ў клетцы не можа ні жыць, ні спяваць.
І душы, як келіх атрутаю, страхам
Цябе не прымусіць ніхто напаўняць,
Бо ты беларус, у якога дарога
З самотнай душы да самотнай душы,
Якая, як ты, нібы свечка, прад Богам,
А Бог у нябёсах, а Бог на крыжы
І ў думках, дзе ты застаешся і будзеш
З Вандроўным тэатрам і ў свята, і ў будзень
Зноў доўжыць свой шлях праз вятры і дажджы,
Каб мы зразумелі: тутэйшыя людзі
І ў хаце любой і ў любым у двары
Гаспадары!

2.10.2007

14.05.2012. У выдавецтва прыходзіў Фёдар Піскуноў. Запрасіў Юрася Пацюпу і мяне на прэзентацыю “Вялікага слоўніка беларускай мовы”, якая адбудзецца заўтра на філфаку БДУ. У слоўніку 223 тысячы слоў. На пытанне “колькі гадоў працавалі?” Фёдар адказаў: “Пятнаццаць!”…

13.05.2012. Наш Максім апошнімі днямі хадзіў на фестываль “Мельніца моды”. Учора вечарам былі аб’яўлены вынікі конкурса, на якім Максімава сяброўка з калекцыяй касцюмаў і сукенак “Шляхам ветру” (дарэчы, так называецца адна з маіх кніг) заняла другое месца і наш Максім гэтую падзею з сябрамі адзначаў і ўпершыню дамоў прыйшоў у 6 гадзін раніцы…

12.05.2012. З Лягез тэлефанавала цётка Стася. Ад яе даведаўся, што 6 мая мамінаму брату Віцю было 79 гадоў. Нядаўна, узлазячы на воз, дзядзька ўпаў і пабіў бок. Адчувае сябе не вельмі, але пасадзілі грады і бульбу. У Лягезах на сённяшні дзень жыве чатыры чалавекі…

12.05.2012. На пошце стаяў мужчына гадоў 70.Стары смярдзеў і смярдзеў так, што паміж ім і астатнімі ў чарзе да касы было метры два. Ён адной рукой трымаў добра паношаныя штаны, бо звальваліся, а другой разлічваўся за камунальныя паслугі. Стары быў абуты ў рваныя белыя чаравікі на босыя ногі. Расплаціўшыся, ён гучна падзякаваў касіршы і ўсім хто стаяў у чарзе пажадаў добрага здароўя і цярпення. Стары пайшоў, а ў паштовым пакойчыку застаўся ягоны смурод. Маладая жанчына, якая стаяла перада мной, прашаптала: ”Відаць, былы інтэлігент…”